O człowieku, który był. Ale nie istniał.

Kocham Cię.
Wspomnienie, marzenie.

Utkałam sobie Ciebie z moich snów.

Ty, troskliwy, czuły i kochający, nadal mieszkasz w mojej głowie. Ty, który mógłbyś być.

Ale to nie ty.

Ja nie widzę człowieka z mojej głowy.

Widzę ciebie.

Tego, który gnije od środka. Roztacza wokół siebie odrażającą woń, która truje wszystkich naokoło.

Jesteś pusty. I zgniły.

To nie ciebie kocham.

Przy każdym spotkaniu z tobą, się duszę. Nie chcesz puścić swojej zdobyczy.

Ale ja padliną nie jestem.

Ja żyję- ty już umarłeś.

Rozejdźmy się lepiej. Ja pójdę do swojego ogrodu- cebulki kwiatów już posadzone. Niedługo urosną tam piękne lilie i tulipany, pachnące narcyzy zniewalające swoim zapachem.

Ty idź na cmentarz swoich czynów i wyborów. Idź na swoje zgliszcza.

A mnie, zostaw w spokoju.