Kreatywnie Słowem

Szukaj na tym blogu

Wyświetlanie postów z wrzesień, 2021

Wyświetl wszystkie

Posty

Strona główna

ot, tak. Po prostu.

w dniu września 30, 2021

0

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Więcej postów

UA-159743568-2

Translate this page :)

www.netefe.blog.pl: Wysoko Wrażliwa- dostrzegająca więcej niż inni Ot, zwyczajna. Artystyczna dusza, która swoje myśli, fantazje, doświadczenia, obserwacje przelewa na papier

Zobacz profil

Archiwizuj

kwietnia 20241
września 20211
czerwca 20211
stycznia 20213
grudnia 20207
października 20208
września 20205
sierpnia 20201
kwietnia 20202

Etykiety

uczucia18 Wysoko Wrażliwi13 rozwój12 przemyślenia11 psychologia10 smutek9 wiersze9 wiersze Netefe8 motywacja7 Sentencje6

Aforyzmy5 Miłość5 Złote Myśli5 Cytaty4 cytat motywacyjny4 samoocena3 Antyk2 Filozofia2 bajka2 konstruktywne rozładowanie złości2 trudne emocje2 złość2 Maria Jasnorzewska- Pawlikowska1 Owidiusz1 Platon1 Wolność1 angry session1 być sobą1 cel1 erotyk1 granice1 przyjaźń1 sukces1

Pokaż więcej Pokaż mniej

lubię

Plecak Maniego.
Pani to potrafi

DIY - JAK ZBUDOWAĆ PROSTĄ ŁAWKĘ OGRODOWĄ - KROK PO KROKU

moje

Pojęcia słów wg. SJP

Popularne posty

O samoocenie i motywacji słów kilka

"On chce Cię załamać, żebyś oddała bez walki, przekonana o tym jaka jesteś do niczego" Taką wiadomość otrzymałam od bliskiej mi osoby, kiedy opowiedziałam o kłótni z pewnym człowiekiem... Naszła mnie wtedy myśl o tym jak łatwo człowieka stłamsić, takiego, który ledwo odzyskuje wiary w swoje siły, takiego o niskiej samoocenie, nawet człowieka, który wierzy w siebie, ale boli go fakt, że ktoś inny uważa, że jest do niczego. Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego zazwyczaj ignorujemy słowa uznania jednych, a bardziej się skupiamy na negatywnej ocenie i krytyce drugich? I co najważniejsze- dlaczego my sami jesteśmy swoimi największymi krytykami? Tak przecież nie powinno być. Moim zdaniem, człowiek bowiem jest stworzony z miłości i do miłości, żyje po to, aby był szczęśliwy. Oczywiście każdy jest inny, każdy obiera swoją własną drogę, podejmuje swoje decyzje. Nie zawsze będąc dobrym i pomagając innym chociażby życzliwym uśmiechem. Nieraz ludzie z premedytacją obrażają, krzywdzą inny...

"Mam Dość!"- czyli kilka słów o presji

Od kilku miesięcy mam zastój twórczy. Mam myśl. Słowo. Uczucie. Ciągle o czymś myślę. Analizuję. Czekam na natchnienie. By je nakarmić i pomnożyć. By słowa, które formuję w mojej głowie rozlały się na kartce papieru przepływając przez moją rękę, kończąc swoją drogę na końcu długopisu. By przepłynęły przez moje palce wędrujące na klawiaturze komputera... Mam kilka zaczętych postów. Ale niestety nie mogę ich skończyć... Coś mnie dopadło. Coś trzyma i nie chce puścić. Kliknęłam w "utwórz nowy post". I piszę. Od końca. Od środka. Od początku. Byle jak. Byle zacząć. Ale nic. Ściana. Nie mogę. Myślę sobie - "odpuszczę" Wrócę za jakiś czas. I przypomniałam sobie o poście, którego napisałam na jesieni. Posta pt. "czy w pędzie naszego życia zatrzymujecie się choć na jedną chwilę?" Przeczytałam go. I nagle zdałam sobie sprawę, że chcę napisać o tym samym, tylko od drugiej strony medalu...Od strony osoby przytłoczonej mó...

Angry Session, czyli konstruktywne rozładowanie złości

"Dzieci i ryby głosu nie mają" Pamiętasz? Kiedy będąc dzieckiem, dorośli nie traktowali Cię na poważnie? Nie słuchali Cię? A kiedy płakałeś, to mówili, żeś niegrzeczny? "Zaraz będziesz mieć powód do płaczu!" Bach! Flash back. Dorośli nie pozwolili Ci być sobą. Małe ciałko dziecka generuje dużo energii i uczuć. Jest małe. Nie potrafi sobie jeszcze z tym poradzić. Ile stłumionych emocji może tam schować? Zapomnieć? Może z tego wyrośnie? Niestety. Dorastamy, sami stajemy się dorośli i niesiemy przez całe życie ten bagaż. Udajemy, że go nie ma. Ale on od czasu do czasu się odzywa. Mówi o tym, że jest. I, że nie zniknie. Czy kiedykolwiek, ale tak naprawdę, szczerze, pozwoliłeś sobie na złość na dorosłych? Sam już będąc dorosłym, ale nadal dzieckiem swoich rodziców? Czy w głębi serca uważasz, że nie masz takiego prawa? Otóż masz takie prawo . Co więcej, Ty tego potrzebujesz . Potrzebujesz się złościć, smucić i bać . W końcu po coś te uczucia człowiek posiada. Pewna pan...

Czy w pędzie naszego życia zatrzymujecie się choć na jedną chwilę?

Czy w pędzie swojego życia zatrzymujecie się na moment? Czy na co dzień nie zwracając uwagi na szczegóły, dostrzegacie detale? Jak dużo bodźców do was dopływa, a ile z nich ignorujecie? I czy w betonowej dżungli można choć na chwilę odetchnąć, robiąc sobie przerwę w nieustannym biegu? Środek miasta. Ruchliwe skrzyżowanie, a ze wszystkich stron ulice. Wiadukty. Odgłos samochodów jak bardzo dokuczający. Chodnik. Mijający mnie ludzie. I ten chodnik, na którym stanęłam. Moją uwagę przykuł pas zieleni obok. Choć zawsze, gdy idę tym chodnikiem, nie zatrzymuję się. Idę dalej. Ale zawsze na niego patrzę. Jednak tego dnia tak bardzo potrzebowałam się zatrzymać. Wtedy dostrzegłam inny świat. Każdy liść, każdy owoc, każdy kwiat. I każdą ciężko pracującą pszczołę. Wpatrując się w owy pas zieleni, zaczęłam zauważać kolejne pszczoły, jedna po drugiej. I tak, spoglądając na całokształt, na zwykłe krzaki rosnące nieopodal przejścia komunikacyjnego, zastanawiałam się, gdzie jest ...

Bajka o smutku

Jak to jest gotować się we własnym sosie uczuciowym i nie mogąc przestać? Jak to jest umierać w sobie, ale się nie rodzić na nowo? Jak to jest zastygnąć i zamrozić się w sobie? Czy wiesz...? Codziennie umierałam. Z każdą sekundą. Z każdą minutą. Z każdą godziną. Bez znieczulenia. Z pustką i rozpaczą. Ze złością i autosabotażem. To tak jakby w środku mnie był szczelnie zamknięty garnek, w którym się gotował sos z wielu składników uczuć. Bąble wrzątku uderzające o pokrywę, które pod wpływem wielkiego ciśnienia, chciały się wydostać. Ale nie mogły. Trzeba coś zrobić. Inaczej zawartość garnka eksploduje. Należy przykręcić gaz. Zmniejszyć temperaturę. Pobyć w smutku. A więc zaufałam sobie, swoim myślom, swojemu ciału. I... byłam smutna. Tak po prostu. Pozwoliłam sobie na to. Bez żadnych wyrzutów sumienia. Odcięłam się od świata i ludzi. Nie odpisywałam na wiadomości, oprócz tych, na które musiałam odpisywać. Temperatura mojego ciała spadła. Energi n...

Katharsis (oczyszczenie)- Czy ma sens?

Tragedia Antyczna - to ona miała widzowi zapewnić duchowego oczyszczenia, czyli katharsis...Podczas oglądania spektaklu, człowiek miał przeżywać negatywne emocje jak np. żal, smutek, ból, cierpienie, aby pogodzić się ze swoim losem i zastanowić się nad istotą istnienia...Widz wychodził odmieniony duchowo i wszystko było cacy. Do czasu. Do czasu, aż owa "duchowość" przeszła i przyszło zwyczajne życie. Nie muszę chyba wspominać, co działo się w antyku... Jednak wybiegając do czasów współczesnych, psychologia także mówi o katharsis. Katharsis w psychologii mówi o oczyszczeniu się z negatywnych uczuć, co kojarzy mi się z odreagowaniem trudnych emocji, o czym pisałam w poście pt. "Angry Session, czyli konstruktywne rozładowanie złości" . I tak myśląc o tym wszystkim, doszłam do wniosku, że katharsis nie ma sensu. To tak jak z codziennym myciem. Codziennie się brudzimy, pocimy, w wyniku czego potrzebujemy się wykąpać. I nasz umysł czy dusza (jak kto woli), także się ...

Smutek- czym jest i do czego jest nam potrzebny

"Nie płacz- nie czuj" Jedna z pięciu głównych emocji. Trudnych emocji. Nie chcemy go czuć, bowiem jest nieprzyjemny, a przecież każdy z nas dąży do szczęścia i radości. Jednak smutek zmusza nas do refleksji i rozmyślań . Pojawia się w sytuacjach po dużym napięciu , albo w momencie utraty kogoś lub czegoś . Może to być osoba, rzecz, zdarzenie, szansa...Nasze ciało sygnalizuje nam tę emocję przez płacz . Owy mechanizm rozluźnia nasze ciało , ale jest też zagrażający , ponieważ czujemy się bezbronni , w wyniku czego wypieramy niechciany smutek ze świadomości i zamiast wyrzucić ten ładunek, chowamy go w ciele... O smutku pisałam w poście pt. "..." i w poście pt. "Bajka o smutku" . Źródło: Youtube- Strefa Psyche Uniwersytetu SWPS Mapa trudnych emocji w ciele- jak je odnaleźć i oswoić?- Kaja Tomczyk Trudne emocje- instrukcja obsługi- Mateusz Banaszkiewicz

Coś się zmieniło, ale nie wiesz co

W końcu przychodzi taki dzień, w którym czujesz, że coś się zmieniło. I owszem, myślałaś o tym milion razy. Że się coś zmieniło. Ale jednak to nie było to. Teraz jest inaczej. Nie wiesz jak, ale inaczej. Lepiej? Przeszłaś długą i ciernistą drogę. Zrozumiałaś wiele rzeczy. Wiele rzeczy w końcu do Ciebie doszło. W końcu zaczęłaś przełamywać swoje nieświadomie powielane toksyczne schematy. Już teraz jesteś tego świadoma. W końcu rozładowałaś emocje "oszukując" swój mózg rozładowując Mało znaczącą stresującą sytuację z trudnego dnia. Bo rozładować emocje świadomie nie mogłaś. Bo to było zbyt trudne, żeby o nich myśleć. Co jest inaczej? Kilka miesięcy temu myślałaś, że wychodzisz na prostą, a tu kolejny cios i cierpienie. upadek. A później znowu. I znowu. Same upadki. Nic się nie zmienia. A przecież powinno. Narodziny na nowo nie są przyjemne. Człowiek rodzi się w ogromnym bólu i poświęceniu. Ale później jest dobrze. I ciepło. I bezpiecznie. Myślałaś, że te wszystkie upadki i po...

Koktajlowy natłok uczuć

Niby znikąd pojawiła się pustka. Pustka. Wszechogarniająca pustka rozrywająca każdy najmniejszy kawałek mojego ciała. Każdą jego komórkę, znajdując swoje centrum w klatce piersiowej. Płytki oddech, przyspieszone bicie serca. Serce bije jakby chciało wyrwać się z piersi wyłamując z trzaskiem żebra. Szum w uszach, boli głowa. Już nic nie widzę. Nie, to nie moja głowa. Na swoje ręce patrzę jakby nie były moje. Rozglądam się po pokoju i wydaje mi się jakbym oglądała jakiś film. Czy umieram? Udar? Zawał? Nie, przecież jestem na to za młoda. A może jednak? Kiedy to się skończy!? Czy za chwilę ujrzę ciemny tunel, na końcu którego widnieje białe światło? Zapewne tam podążę... Może zaraz coś się stanie- uderzy piorun, nastąpi trzęsienie ziemi albo pojawi się jakiś inny kataklizm? Może zaraz się obudzę, wstanę szczęśliwa i pełna energii, śmiejąc się w myślach, że to był tylko sen? Ale nic się nie dzieje. Nic się nie stanie. Wracam do mojego pokoju. Ci...

ot, tak. Po prostu.

Dzisiaj poczułam ten sam zapach pory roku, to samo powietrze, co dokładnie rok temu. A rok temu wydarzyło się coś. Coś, o czym mimo upływu czasu nie potrafię zapomnieć i bardzo miło to wspominam. Uśmiecham się wtedy pod nosem. Zdałam sobie sprawę, że przez ten rok dużo się zmieniło. Że w ciągu tego roku (szczególnie w jego drugiej połowie) dużo osiągnęłam. Stałam się niezależna i silniejsza wciąż pokonująca swoje własne słabości. Podjęłam naukę tatuowania metodą handpoke. Mam kota- mojego zwierzaka, własnego zwierzaka, o którym zawsze marzyłam. Kiedy to piszę, to właśnie leży mi na kolanach i z podkulonymi uszami oraz z przymrużonymi oczami przystawia swój nos do mojego. Dla mnie to jest jak pełen czułości pocałunek. Dla niego też. Cieszę się, że go mam. To jest mój Anioł. Gdy zaczęłam myśleć o tym ile osiągnęłam, popadłam w zdumienie. Ale też i wielką dumę. Nareszcie. Pierwsza połowa roku była okropna. Bywa tak, że człowiek potrzebuje osiągnąć swoje własne dno, by w końcu s...

Zgłoś nadużycie

Obsługiwane przez usługę Blogger